Dikkat Festival Çikabilir

Ben bu yasima geldim (alt tarafi 18 yasindasin arkadas bir agir ol) bu kadar festival seven bir ulke gormedim. Uc festival ayni haftaya denk gelir mi yahu?! Iste Meksika'daysaniz geliyor. Oluler haftasi, cadilar bayrami, sehrin kurtulusu, bolgenin kurtulusu, ulkenin kurtulusu,ekim geldi kutlayalim, bahar geldi kutlayalim... Ya bir oturun yerinizde! Festivale doymuyorlar. Surekli bir etkinlik var burada. Bos durmak imkansiz. "Meksikalilar tembeldir, nasil bu kadar etkinlik yapiyorlar?" diye soranlar icin soyleyeyim, tembeller zaten. Utanmasalar gunde yirmi saat uyuyacaklar. Ancak 18:00-04:30 saatleri arasinda oldukca enerjik oluyor bu arkadaslar. O festival senin bu festival benim geziyorlar. Ha zaten festivalin olmadigi zamanlar da her hafta sonu parti var. "Neyi kutluyorsunuz bu kadar?" sorusunun cevabi oldukca basit;  "Hafta sonunu." Eglenmek icin yok efendim festivaldi dansti kurtlarimi dokesim var diyen arkadaslar, hic brezilya falan hikaye atlayin ilk ucaga 16 saat sonra eglencenin gobegindesiniz.
   Gecen hafta sonu Guanajuato'daki bir kultur festivaline gittik. Guvenlik sebeplerinden dolayi ne muze acmislar ne sergi. Varsin olsun "Meksikali degil miyiz, burada olmayi kutlariz" diyen bir milyona yakin topluluk yine eglenceye doyamadi. Tum sokak sarkicilarini dinledik, tum canli heykellerle fotograf cekildik. Festivade degil miyiz, eglence durmak bilmez...

Meksika İle İlgili Bilinmesi Gerekenler

Meksika ile ilgili herkesin hemfikir oldugu bircok yalnis dusunce var. Gordukce yazayim dedim...
•Tekila içmiyorlar. Evet, viski iciyorlar, bira iciyorlar ama tekila içmiyorlar. Hatta içen gördüklerinde "haha bak turist" diye dalga geciyorlar.
•Bir buçuk aydır buradayım, daha bir tane kaktüs, bir tane veranda (akabinde verandada oturan yaşlı ve ürkütücü adam) görmedim.
•Onlar buralarda yabancilari çok seviyorlar.
•Öyle önüne gelen kavruk değil. Hatta en az Türkiye'deki kadar sarisin var burada. Ben daha iki tane betimlemelere uyan Meksikalı gördüm.
•Öyle ber her çöl değil. Yerlerde boğa kafataslarına falan rastlanmıyor. (Ama her evde bir kesilmiş boğa kulağı var. Malum matadorluk pek popüler buralarda.)

Sudan Kesilmiş Venedik

Hafta sonu abim ve arkadaşlarıyla "Guanajuato"ya gittik. Çok büyük bir sehir değil ama tek kelimeyle büyüleyici. Ya sehrin kendisi mutlu bir kere. Bir de sehir Venedik'in susuz halı. O kadar benziyor ki... Ama bu sehir birazcık daha neşeli. Tüm binalar kırmızının turuncunun yeşilin en canlı tonlarınız boyanmış. Her yer rengarenk. Oturup saatlerce izlenesi. Ha bir de tam bir deniz kıyısı sehri modunda teraslarda cafeler yapay cimlerle ve güneşten tam anlamıyla yararlanacak sekilde tasarlanmış. insan ister istemez mutlu oluyor orada durdukca. Zaten sehrin cazibesine dayanamayıp tatili 1 gün daha uzattık. Bir de sehirde arabayla giderken insan kendini dikiş iğnesi gibi hissediyor çünkü bir tünelden çıkıp öbür tünele giriyorsunuz sürekli. Yeraltı sehri de diyemiyorum çünkü dagın tepesinde bir sehir. Tünellerde yayan gidilebiliyor. Güzelim taş tüneller, mükemmel isimlerle aydınlatılmış bir de. Tadından yenmiyor. E tabii haliyle gothic bir sehir. Peki gothic deyince aklınıza gelen ilk isim kim? Evet, doğru tahmin; Tim Burton'ın orada evi var ve zaman zaman orada yaşıyor. Kısacası ölmeden yapılması gerekenler listenize buraya gelmeyi mutlaka ekleyin çünkü inanın bana eğer bu sehri görmezseniz hayatınızda büyük bir eksiklik var demektir...       

Una Pieza Español

İspanyolca güzel dil. Buradaki ikinci haftam ve artık temel soruları anlayabiliyorum hatta büyük çoğunluğunu cevaplayabiliyorum. Fransızca'ya benzemesi benim için büyük bir avantaj tabii. Birçok kelimenin sonuna "-tra", "-ore", ya da "-ana" ekleyince, oluyorlar İspanyolca!
Tabii İspanyolca'daki birbirine benzeyen kelimeleri de iyi ayırt etmek gerekiyor. "quiero" sevmek iken "quiero es" istemek. Dikkatli olmak lazım! Bugün abime "Mutfaktan bir şey ister misin?" diye sormaya çalışırken "Seni seviyorum mutfaktan bir şey." dedim. Karmaşık şeyler bunlar.
Haftanın beş günü, günde bir saat İspanyolca dersimiz var. Ne yazık ki İspanyolca öğretmenimiz İspanyolca'dan başka hiçbir dil bilmiyor. Haliyle anlatması da anlaması da oldukça zor ve yorucu oluyor. Ama bir şekilde öğreniyoruz sonuçta...

Müzik Ruhun Gıdasıdır

Müzik ruhun gıdası demişler, doğrudur. Burada ruhumu bol bol besleyebiliyorum. Büyük abimin bir müzik grubu var. Albüm çıkartmak üzereler. E haliyle bol bol stüdyo ortamı görüyorum ben de. Bugün kayda başladılar. İlk defa stüdyonun içerisinde canlı müzik dinliyorum şu anda. Alıyor götürüyor ne diyeyim. Fotoğraf makinamı almadığıma bin pişmanım, lakin "behind the scene" yapmayı planlıyordum.
Bugün büyük abimle elektro keman arayışına çıktık. Amma pahalanmış elektro kemanlar arkadaş. Geçen sene 600$'a bulduğunuz kemanın aynısı bu sene 1.300$. Şaka değil. E-bay en yakın arkadaşımız oldu tabii akabinde.
Kulak zarlarım patlama aşamasında olsa da şu anda çok güzel vakit geçiriyorum. Darısı kaydımın başına...
Haydi ben biraz daha ruhumu besleyeceğim. Stüdyodan sevgilerle şimdilik...

İsimler ve Cisimler

Burada ismimle ilgili oldukça enteresan tepkiler alıyorum. Sadece Meksikalılardan değil; herkesten. Adımla rap yapan da var, deyim yaratan da. Bir kısmı da adımın Asya olmasının sebebini Asya kıtasında yaşamam sanıyor. Çok az insana Gediz dedim çünkü, çoğunluk tarafından "Asya" bile telaffuz edilemezken, onlara "Gediz" dedirtmek acımasızca olurdu.
Öte yandan İspanyolca'da adım ile uzun cümleler kurulabiliyor.
Bir de adımı yazılı olarak gören herkes "Gediz"i soyadım zannediyor (iki soyadları olduğu için bu şaşırtıcı olmasa gerek.).
Enteresandır, Almanca'da "azie gdizt" küfürmüş. Bu benzerlik yüzünden adım Almanlarda bir şok etkisi yarattı.

•"Her name is Asya and she will kick your ass ya!"
•"Asya ir a hacia Asia ("Asya ira Asya Asya" okunuyor. "Asya, Asya kıtasına gidiyor" anlamına geliyor.).

Benim Güzel "Çekirdek" Host Ailem

Host annemin 10; host babamın da 7 ya da 15 (tam net hatırlamıyorum) kadreşi olduğunu varsayarsak, oldukça "çekirdek" bir ailedeyim. Koskoca şehirde herkes abilerimin kuzeni. Şaka değil. Yolda giderken sürekli birilerini selamlayıp geyik yapıyorlar. Ve hepsi de 1. dereceden kuzenler!
Büyük Abimin futbol takımı var. Bir maçında şaka olsun diye, küçük abime "Burada kaç kuzenin var?" dedim. "En az 5" cevabını aldım. Aile takımı falan değil. Bildigin resmi takım. Bu arada takımlar 7 kişilik. 14'te 5+1 hiç de az olmasa gerek...
Küçük Abim Andres, "Ö" yü ve "Ü" söylemeye çalışırken can çekişiyor. Ve sonuç ne yazık ki başarısız. Büyük Abim Fernando da tüm gün onun taklidini yaparak dalga geçiyor. Bu arada Fernando taklit konusunda oldukça başarılı.
Abilerim çok iyi araba kullanıyorlar. Her yere arabayla gidiyoruz. İşin güzel yanı, bir yerlere gidiyoruz. Yani beni evde bırakıp arkadaşlarıyla buluşmaya gitmiyorlar. Beni de yanlarında götürüyorlar.
Aguascalientes'deki ilk günümde beni alıp şehir tanıtım turuna çıkardılar.
Evde İngilizce'yi bilmeyen tek kişi host anne. Onunla da sadece 5 dakika kadar yalnız kaldık. Tabii ki sonunda pes edip Andres'i aradık, bize tercümanlık yaptı.
Abilerime her şeyi soruyorum "O ne, bu ne, bu ne demek, şunu nasıl söylerim?". Bıkmadan usanmadan ayrıntılarıyla anlatıyorlar. Tabii karşılığında ben de onlara Türkçe'sini öğretiyorum. Güzel bir anlaşmamız var.
Yavaş yavaş bazı şeyleri anlıyorum. Yani mevzuyu biliyorsam kelimeleri eşleştirebiliyorum.

Burada birkaç kere Amerikalı ve Meksikalı sanıldım. Bir kere de Ke$ha'ya benzetildim. Evet, burası kör kaynıyor.
Büyük Abim albüm yapma aşamasında. Birkaç şarkılarında keman çalmamı istedi. En cool halimi takınıp(!) "oluuUuuUr" dedim. Ayrıca piyanosunu kullanmama izin veriyor. Hatta izin vermekle kalmayıp "Biraz piyano çalış." diyor. Güzel şeyler bunlar tabii.
Host babam, geldiğim ilk gün bana "Ehliyetin var mı?" diye sordu. Şaşırtıcı. Ama tabii ki araba kullanmanın yasak olduğunu söyledim. Hoş, zaten ehliyetim de yok. Sadece bunu sorması enteresandı.
Andres'in bir sürü arkadaşı benimle aynı okulda. İnsanlar çok Türk görünümlüler. Herkese "Selam n'aber?!" diyesim geliyor.
Aileme Türk kahvesi yaptım. Türk lokumuna bayıldılar. Ve kahvenin ardından bana fal baktırdılar. Kahveye de bayıldılar ancak Andres gece uyuyamamış kahveden. Olur böyle şeyler. Büyük abime tavla öğrettim. Tavlayı koltuğumun altına koymak için sabırsızlansa da, henüz beni yenebilmiş değil. Rakıya Paris'te el koymasalardı çok güzel olabilirdi. Seveceklerine emindim.
Bana Türkiye'nin en enteresan yemeklerinden birini sordular. Kokoreçi anlattım. Burada yapmaya çalışacaklar. Host babam böyle enteresan şeylere çıldırıyor. "Hi hi hiii" diye gülmeye başlıyor.
Hot Tamale yedim. Çok enteresan bir şey. Yani hiç Türk değil (e haliyle tabii). Muz kabuğuna ya da mısır yaprağına sarılarak pişiriliyor. Süpersonik lezzetli bir şey değil ama denenmeli.
Bu arada hâlâ Taco yemedim.
Kuzenlerden birinin çiftliği varmış. At falan. Değişik şeyler bunlar...
Büyük abime "Çekoslavakyalılaştıramadıklarımızdan mısınız?" demeyi öğretiyorum. Zor bir yola baş koyduk ama pes etmiyoruz. Öğrenmesine az kaldı!

Meksika ve Türkiye Arasındaki 7 Fark (Hayır Tabii ki Daha Falza)

•Selamlaşırken tek yanaktan öpüyorlar. Erkekler birbirlerini hiç öpmüyor.
•Ayakkabılar çıkmıyor. Hatta bununla da kalınmayıp yatağa falan da ayakkabıyla uzanılıyor. Sonra aynı yerlere yalın ayak basılıyor.
•Her evde en az 1 köpek 2 kedi var. Olmayanı dövüyorlar (Bizim evde 3 köpek 4 kedi var.)
•Onlarda "Ö" ve "Ü" yok. Yani harf olarak değil; ses olarak da yok.
•Hot Tamale'nin memleketinde Hot Tamale şarkısını bilmiyorlar.
•Araba kullanma yaşı 16. Ama 18'ine kadar ehliyetinin geçerliliği akşam saat 23:00'e kadar.
•"Lise Son" onlar için hiçbir şey ifade etmiyor. Kürdanları birbirine yapıştırıp, güneş sistemini boyayıp derslerde yerde yatıyorlar. Hoca diğer öğrencilere dersi, yatanların üzerinden atlayarak anlatıyor.
•Arabada bir bayan varsa illa o öne oturuyor. Aksi söz konusu bile değil.
•İki soyadları var; biri anneden, biri babadan (Çok uzun isimli olmalarının sebebi de bu olsa gerek.).

Gezmek Gibisi Yok Yahu

"24 saatlik yorucu uçak yolculuğunun ardından eve gelip yattım uyudum." diyemeyeceğim çünkü 24 saatin sonunda beni host ailem karşıladı, eve valizleri bıraktık ve ardından oryantasyon kampına gitmek üzere Rotary otobüsüne teslim edildim. 16 saatlik bir yol gittikten sonra sonunda kapma vardık. "Hemen yattım uyudum" mu? Tabii ki hayır! Eşyalarımızı odamıza bırakmamız ve hazırlanmamız için bize yaklaşık 1 saat kadar süre tanıdılar ve hemen ardından festivale gittik. Evet, Meksika'nın bağımsızlığını ilan ettiği gün. "VIVA MEXİCO!". Bir sürü gösterinin ardından (Mariachi, dans, pembe payetli kıyafetler içerisinde şarkı söyleyen onlarca adam vs.)sokağa çıktık. Havai fişek gösterisi yaklaşık 1 saat sürdü. 1000'e yakın fişek patlattılar. Ben 500'den sonra dayanamayıp sokağın ortasında oturup uyudum. Evet sokakta oturarak uyudum! Gerçi hemen hemen tüm öğrenciler benim gibi "sünnetlik ceket"leriyle sokakta oturuyordu ama uyuyan tek bendim sanırım. Gösterilerin ardından odaya geldiğimde hatırladığım tek şey yatağa doğru sürüklenerek gittiğimdi.
Ertesi gün şelaleye gittik. 1000 basamak inip çıkmışızdır rahat. Şelale mükemmel ötesiydi.
Son gün ise kanyona gittik. Tam bir görsel şölen! Bir dahaki gidişimde kaya tırmanışı yapmak istiyorum. "Bucket List"e eklendi. İnsanın içi gidiyor kanyona baktıkça yahu.
Üç gün boyunca her sabah ve aksam konferans vardı. Ve her gün aynı şeyleri söylediler. Konferansın konusu "D"lerdi; "No Driving, no Date or sex, no Drinking, no Drugs, no Decorating your body with tattoo or piercing, no Downloading pornography." Evet, aynen bunları söylediler.

Her akşam yakılan kamp ateşi, bol miktarda marshmellow, bir de adını bir türlü öğrenemediğim gözler kapalıyken renkli devasa oyuncağımsı şeye vurup parçalamak suretiyle içindeki şekerlere ulaşmak temel amaç olan oyun (şimdi aldığım bir bilgiye göre oyunun adı "La Piata" imiş.) kampın rutiniydi.
Brezilya istilası! Evet, sanki dünyanın öbür ucundaymış gibi bütün Brezilyalılar gelmek için Meksika'yı seçmiş. Uzak dogululardan birinin Brezilyalı olduğunu öğrenince artık insanlara "Nerelisin?" diye sormayı bıraktım artık. Blazerim yeşil-sarı.
Yolculuklarda sürekli İspanyolca film izliyoruz. Leonardo diCaprio'yu "Si, grasias sinyorita" derken dinlemek enteresan bir duygu tabii... Yolculuk boyunca kahvaltı ya da aksam yemeği olarak hamburger verdiler. Besliyorlar bizi buralarda. Ayrıca bol bol çamur kıvamında ve dahi görünümünde yiyecek var burada. Enteresan seyler bunlar.
Her gördüğü acıyı "bana bir şey olmaz yeaa" demek suretiyle yiyenlerin sadece Türkler olduğunu sanırdım. Yanılmışım. Herkes gidip en acı chilli'yi yedi-icti. Tabii ki akabinde gözleri dolan, su ii terleyen, kipkirmizi olan, bütün kampın suyunu içen bir sürü insanlar doldu etrafımız. İsin enteresani, sevgili Abim ki kendisi dogma büyüme Meksikalı. O da bunu yaptı ve sonra dolaltaki tüm sütü bitirdi, yaklaşık 5 dakika da sesi yerine gelmedi.
Ben sadece tadına baktım. Mikron düzeyinde deniyorum ben biberleri. Benden bir tavsiye sakın ola ki bibere dokunduktan sonra görünüzü kaşımayın! Hele bunu unutup iki kere asla yapmayın. Tabii eğer kırmızı gözün moda olduğunu düşünmüyorsanız. Ki bazı soslar var sadece kalem ucu kadar denedim. Dudaklarım şişti. Ve evet, gözümü kasidim!
3 gunün ardından yine 17 saatlik br yolculuk. Chairman bize "Sabah 4 gibi Aguascalienges'de oluruz. Ailelerinize haber verin." dedi. Aradık söyledik. Hist babamin çok iyi bir ingilizcesi olmasına karşın aksanı için aynı şeyi soyleyemeyecegim. Ne yazık ki "Spanglish". Bu yüzden kendime USAlı bir "co-pilot" edindim. Sag olsun tercüme etti her şeyi bana. Tabii göz var nizam var aksam saat 7'de hâlâ Chihuahua'da olunca tekrar host ailelerimizi arayıp "Sanırım "biraz(!)" gecikeceğiz. Biz gelmeden yarım saat önce size haber veririz." dedik. İyi ki de demisiz lakin öğlen 14:00 gibi vardık Aguascalientes'e. Host ailemi 10 saat Kadar ayakta bekletmek iyi bir ilk izlenim olmazdı.
Okula başladım. Lise son öğrencileri bir kutu kibriti birbirine silikonlamak suretiyle abuk sabuk eşyalar yapıyorlar ya da güneş sistemini çizip boyuyorlar. Bir an endişelendim dunyayı doğru renge boyayabilecekler mı diye çünkü birinin elinde pembe gördüğüme eminim! Ama burada fransızca derslerimiz var. Fransızca öğretmeni çok iyi biri. Adı "jorje (horhe)" ama ona herkes "jorje" diyor. Sanırım en çok keyif alacağım ders fransızca olacak. Bu arada henüz İspanyolca derslerimiz başlamadı. Pazartesi başlayacakmış.